Reisverslag Daphne Boensma 2019

Mijn ervaring in het Magsaysay District Hospital Lopez

 | Reisverslag Daphne Boensma 2019
Ik zal me eerst even voorstellen. Ik ben Daphne Boensma (Daffie), 33 jaar en werk als operatieassistente in het Deventer ziekenhuis (DZ). En in februari 2019 mocht ik eindelijk 2 van mijn dromen waar gaan maken. 3 Maanden reizen door Azie in mijn eentje. En iets goeds doen voor de mensen die het kunnen gebruiken.

Omdat ik in de gezondheidszorg werk, was ik nieuwsgierig hoe de gezondheidszorg in Azie georganiseerd is. In het DZ zijn we erg actief met het verzamelen van allerlei soorten spullen voor het Heetens Hulpgoederen Centrum Filipijnen (HHCP). En aangezien ik zou beginnen in de Filipijnen wilde ik wel eens zien waar deze spullen terecht komen. Via een collega heb ik contact gezocht met Truus Schoorlemmer. Zij was direct enorm enthousiast en al snel bleek dat ik bijna 2 weken mee kon kijken in het Magsaysay District Hospital in Lopez in de provincie Quezon. Truus heeft samen met haar contactpersoon in de Filipijnen, Mam Zeny, alles voor mij geregeld. En toen ik 4 februari aankwam op het vliegveld in Manilla stond ze op mij op te wachten.

Direct was ik onder de indruk van het land. De drukte, de mensen maar vooral de armoede. Truus heeft mij een tour gegeven door Manilla met als dieptepunt de sloppenwijk Tondo. Erbarmelijk hoe zij hier leven. Deze mensen leven in krotten van huizen tussen al het ongedierte. Iets wat wij ons hier in het westen niet kunnen voorstellen. Niemand die naar ze omkijkt. Onmenselijk!

 | Reisverslag Daphne Boensma 2019
Truus heeft mij mee genomen naar een van haar leveranciers in Manila waar ze medische hulpmiddelen en apparatuur koopt voor de Prominent klinieken en de ziekenhuizen. Ergens in een drukke straat zit een klein winkeltje dat vol staat met spullen. Zelfs het woongedeelte word gebruikt als magazijn. En geloof het of niet alles is te koop! Van saturatie meter tot tandartsstoel met apparatuur. De vrouw runt de winkel, terwijl haar man monteur is die de apparatuur aansluit en repareert. Teamwork!

Het Magsaysay Ziekenhuis in Lopez is een regeringsziekenhuis. Dit houd in dat het eigendom is van de staat. Elke maandag ochtend verzameld al het personeel zich bij de vlaggenmast. Vol trots word het volkslied gezongen en de vlag gehesen. Ik heb enorm veel respect voor de mensen die in dit ziekenhuis werken. 6 dagen per week, soms 10 uur per dagen lopen ze de benen uit hun lijf. Tegen een hongerloontje, omgerekend €450,- per maand. Elke dag staan ze er weer met een lach. Altijd goed gemutst en nooit een verkeerd woord. Niemand die klaagt, want ze waarderen wat ze hebben. Het kan altijd erger. Die dankbaarheid is zo mooi. Daar kunnen wij ontevreden verwende westerlingen veel van leren. De mensen zijn zo ontzettend vriendelijk, vrijgevig en Dankbaar, ondanks de armoede waar velen van hen mee te maken hebben.

Het ziekenhuis ontvangt al een tijdje goederen van het HHCP. Waaronder bedden, bedtafels, handdoeken, handschoenen, infuuspalen, wachtkamer bankjes, voorraad karretjes van het oude Jozef ziekenhuis, OK jasjes, instrumentarium. Erg bijzonder om de spullen die ik zelf onder anderen heb verzameld en mee heb gewerkt weer terug te zien! En onwijs mooi om te zien hoe blij en dankbaar de mensen met deze spullen zijn. Ze kunnen het echt gebruiken. Want de financiën laten het niet toe om nieuwe goederen en apparatuur aan te schaffen. Nog niet te spreken van alle bureaucratie die er bij komt kijken. Blijven verzamelen dus! Via HHCP komt het echt op plaats van bestemming!

 | Reisverslag Daphne Boensma 2019
Het werken op de OK in de Filipijnen is heel wat anders dan het werken op een OK in Nederland. Het aantal instrumenten die zij gebruiken voor een keizersnee bestaat uit de helft van wat wij in Nederland gebruiken. Daarnaast is er geen geld voor een grote wasmachine om het instrumentarium te wassen. Dat word met de hand gedaan. Het inpakpapier waarin instrumentarium word ingepakt voordat deze in de autoclaaf word gesteriliseerd word hergebruikt. Daarnaast nog niet te spreken over steriliteit. Waar wij hier in het westen compleet zijn doorgelagen soms, vliegen daar gewoon vliegen rond. Zolang ze maar niet in de wond komen is er niets aan de hand.

Ingewikkelde technologie qua computers kennen ze niet. Alle gegevens worden met de hand genoteerd. Bloedruk word op de ouderwetse manier gemeten, en een ECG apparaat om de hartslag te controleren tijdens een operatie hebben ze helemaal niet. Back to the basics, en het werk! Er werden voornamelijk keizersnedes gedaan en blinde darm ontstekingen. Omdat de Vrouwen niet meer thuis mogen bevallen van de regering zijn ze verplicht in het ziekenhuis te bevallen, dit word volledig vergoed.

Ik had nog nooit een gewone bevalling gezien. Hier heb ik zelfs kinderen op de wereld mogen zetten. Ondanks dat de dame in kwestie wist dat ik dit nog nooit had gedaan was ze zo dankbaar dat ik haar kindje op de wereld had gezet. Bijzondere ervaring! Het operatie personeel betsaat uit 2 operatieassistenten en 2 sterilisatie medewerkers. Omdat er geen geld is kunnen er niet meer mensen aangenomen worden. Dat betekend dat ze in groepjes van 2 ook alle nachten en weekend diensten moeten opvullen. Hard werken dus!

 | Reisverslag Daphne Boensma 2019
Ook heb ik de 2 klinieken bezocht die Truus met behulp van HHCP, donaties en sponsoring  heeft opgezet. Deze klinieken zijn opgezet in afgelegen gebieden waar geen medische zorg aanwezig is. Op deze manier kunnen vrouwen veilig bevallen. Eens per maand komt er een tandarts langs. Zij behandeld niet alleen, Maar geeft ook voorlichting aan ouders en kinderen over hoe belangrijk mondhygiëne is. Daarnaast kunnen mensen hier ook terecht voor medicijnen, en advies over anticonceptie. Ook zorgen de bouw en het bestaan van deze klinieken voor lokale werkgelegenheid.

Het waren twee onwijs mooie en leerzame weken. Ik heb Enorm veel respect voor de Filipijnse bevolking en hun manier van leven en denken gekregen. Hoe zij het lot accepteren ondanks hun verdriet en armoede, en door gaan met hun leven, er wat van maken. Elke dag weer lachend opstaan, zonder te klagen. En daarnaast de vrijgevigheid waarmee ze vreemdelingen ontvangen. Geweldig! Ik ben mijn hart verloren,

Ook heb ik enorm veel respect en waardering voor Truus en al haar werk die ze verricht met en voor HHCP. Hoe ze de contacten onderhoud. Spullen verzameld, opslaat inpakt en verscheept. Vervolgens alle spullen elke keer weer op de goede plekken weet te krijgen in de Filipijnen.  Ze legt er enorm veel kilometers voor af. En ze doet het met zoveel liefde en Passie! Alle kleine beetjes helpen! Ga zo door, het was een eer om daar deel van uit te mogen maken! Dank Truus voor deze geweldige ervaring! Je hebt mij een rijker mens gemaakt.

Liefs Daffie

Categorie ProjectenBron Daphne BoensmaDatum 05/08/2019

Delen opDelen op TwitterDelen op FacebookDelen op LinkedInDelen op Google+E-mail
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.